Srpski fizičar i pronalazač Mihailo Pupin (1854-1935), čiji su samoindukcioni kalemovi (Pupinovi kalemovi) omogućili prenos telefonskih razgovora na velikoj daljini, rođen je 9. oktobra 1854. godine.
Iz rodnog Idvora u Banatu, Pupin je 1874. godine, nakon školovanja u Pančevu i Pragu, otišao u NJujork, gdje je završio Univerzitet Kolumbija, na kojem je kasnije bio profesor teorijske fizike i 40 godina predsjednik Instituta radio-inženjera.
Prvi od njegovih mnogobrojnih pronalazaka bio je električni rezonator pomoću kojeg provodnik omogućava istovremeni prenos vijesti na različitim talasnim dužinama.
Pupin je otkrio i sekundarne radijacije rendgenskih zraka, elektromagnetne detektore i napisao univerziteski udžbenik termodinamike. Za naučni rad 1920. godine dobio je Edisonovu medalju, a za autobiografsku knjigu „Od pašnjaka do naučenjaka“ 1924. godine Pulicerovu nagradu.
NJegovo ime nose laboratorije za fiziku Univerziteta Kolumbija.
Kraljevina Srbija imenovala je Pupina 1912. godine za počasnog konzula u Sjedinjenim Državama.
On je ovu dužnost obavljao sve do 1920. godine, a na toj poziciji mnogo je doprinio uspostavljanju međudržavnih i širih društvenih odnosa Kraljevine Srbije (kasnije Kraljevine Jugoslavije) i SAD.
Pupin je po završetku Prvog svjetskog rata, kao tada već poznati i priznati naučnik, ali i politički uticajna figura u Americi, uticao na konačne odluke Pariske mirovne konferencije, kada se odlučivalo o određivanju granice buduće Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca.
Mihailo Pupin umro je 1935. godine u Njujorku.
