Istoričar Miloš Ković izjavio je Srni da su Srbi bili prve žrtve koncentracionih logora u Evropi i da je srpska istorija 20. vijeka istorija logora.
Ković je konstatovao da je posebno strašno što su u tim logorima u Prvom svjetskom ratu masovno umirala srpska djeca, dok su u Drugom svjetskom ratu u NDH postojali posebni logori za njih, što govori o namjeri da se uništi čitav narod.
– Nije zabeležen takav slučaj u istoriji savremenog čovečanstva jer su koncentracioni logori pronalazak savremene istorije. Deca su masovno zatvarana u logore, postojali su logori za decu i u tim logorima ona su mučena, ubijana ili su umirala od bolesti, gladi i iznemoglosti – naveo je Ković.
On je ukazao na to da su srpska djeca masovno umirala u logorima i u Prvom svjetskom ratu, posebno u Doboju i Nežideru kod Beča, naglasivši da je saznanja o toj djeci sve više kako se razgranavaju istoriografska istraživanja.
Ković je rekao da se za posebne logore za srpsku djecu u NDH zna u srpskoj nauci, ali da svijet o tome ništa ne zna.
– Pre svega Stara Gradiška, Jastrebarsko i Sisak. Deca su ubijana na kućnom pragu, na stratištima širom NDH od Starog Broda do Garavice i dalje kroz Kordun, Liku, Baniju. Deca su stradala i ubijana u koncentracionim logorima – naveo je Ković.
On je ukazao na to da je djeci koja su preživjela logore mijenjan identitet, da su prevođeni na rimokatoličku vjeru i hrvatizovani, što su, kako je naveo, strašne činjenice koje tek treba da budu objašnjene.
Ković je rekao da se čak može i reći da su u Drugom svjetskom ratu upravo djeca najmasovnije žrtve zločina na kućnom pragu, jer su porodice bile višečlane.
– Tako da su u zločinima, koji su činjeni po selima, najveći procenat činila upravo deca. Stradanje dece je tema koju tek treba da osvestimo, da proučimo – izjavio je Ković, te dodao da je film Lordana Zafranovića „Zlatni rez 42: Djeca Kozare“, koji se bavi ovom tematikom, u tom smislu izuzetno dragocjen.
On je naveo da su u logorima ubijana i muška i ženska djeca i da je to bila jasna namjera da srpski narod bude uništen.
– Tu već govorimo o genocidu. Genocid je ono što određuje postupanje prema Srbima u dva svetska rata i u Odbrambeno-otadžbinskom ratu, s tim što je narod Republike Srpske u tom ratu uspeo da se odbrani. Tamo gde nije stigla Vojske Republike Srpske, tamo je došlo do masovnog zločina – rekao je Ković.
On je posebno naglasio da srpska djeca nisu mogla da računaju na bilo čiju milost ni u posljednjem ratu.
– Zločini nad decom bili su masovni i ostali su nekažnjeni. Dovoljno je da se setimo zločina nad decom u srebreničkom, bratunačkom kraju i u Vlasenici. Zločini su bili masovni. Dečak Slobodan Stojanović je simbol stradanja srpske dece. Na tom prostoru se zločin ponovio. Fokus uništenja srpskog naroda i ranije u 20. veku bio je na Srbima u BiH – rekao je Ković.
